:: wikimiki.org ::

Kotlina Dzierżoniowska

Kotlina Dzierżoniowska

Kotlina Dzierżoniowska leży na Przedgórzu Sudeckim. Wysokość jej waha się między 250 a 350 m n.p.m. Od południa graniczy ze starymi i masywnymi Górami Sowimi od północy z Górami Dębowymi, które są częścią Wzgórz Niemczańskich. Od północnego zachodu ograniczona jest Masywem Ślęży wraz ze Wzgórzami Kiełczyńskimi. Na zachodzie przechodzi w Równinę Świdnicką, a na wschodzie we Wzgórza Bielawskie. W centrum kotliny znajduje się Dzierżoniów. Inne miejscowości, które się tu znajdują to: Bielawa, Pieszyce, Piława Dolna i Górna, Kołaczów, Uciechów, Kiełczyn, Tuszyn, Mościsko Kategoria:Sudety Dzierżoniowska Kotlina

Przedgórze Sudeckie

Przedgórze Sudeckie (332.1) jest to obszar położony na północ od Sudetów, będący z nimi w łączności, jednak oddzielony od Sudetów wyraźną linią tektoniczną (uskok brzeżny).
Pofałdowana równina - najwyższe wzniesienie: Ślęża 7180 m n.p.m. Sudeckie Przedgórze do oligocenu stanowiło jedną całość z resztą Sudetów, nie uległo jednak ruchom wypiętrzającym i pozostało regionem równinnym. Obszar leży na wysokości od 200 do 350 m n.p.m. Urozmaicają go znacznie wyższe (do 718 m n.p.m. Ślęża) twardzielcowe wzniesienia zbudowane ze skał krystalicznych. Gleby pylaste sprzyjają rozwojowi rolnictwa. Obszar jest dość gęsto zaludniony, znajdują się tu liczne ośrodki przemysłowe (największe: Świdnica, Dzierżoniów). W skład Sudeckiego Przedgórza wchodzą: Wzgórza Strzegomskie, Masyw Ślęży, Wzgórza Strzelińskie, Obniżenie Podsudeckie, Obniżenie Otmuchowskie i Przedgórze Paczkowskie. Zobacz też: Bielawa. Kategoria:Geografia Polski

Masyw Ślęży

Masyw Ślęży (332.13) - najbardziej na północ wysunięty fragment Przedgórza Sudeckiego, wraz z nim należący do geograficznej podprowincji Sudetów. Masyw jest także najwyższym wzniesieniem Przedgórza Sudeckiego (szczyt Ślęży ma wysokość 718 m n.p.m.). Przewyższa otaczające go równiny o ponad 500 metrów, stąd wydaje się niezwykle monumentalny. Przy dobrej widoczności widoczny jest ze Wzgórz Trzebnickich, a także ze Śnieżki. Masyw przypomina nieco rozczłonkowaną i zdeformowaną literę Y, można w nim wyróżnić trzy wyraźne części:
- od północy ku południowi, pomiędzy Sobótką, a przełęczą Tąpadła, wznosi się Ślęża z Wieżycą (nazywana niekiedy Górą Kościuszki), Gozdnicą i Stolną,
- na południe od przełęczy Tąpadła znajduje się Radunia, drugi co do wielkości szczyt Masywu, a na północny wschód od niej, od Przełęczy Słupickiej przez Przełęcz Sulistrowicką aż po kulminację Gozdnika ciągnie się pasmo niewysokich Wzgórz Olszeńskich,
- na południowy zachód od Raduni leżą nieco odosobnione niewielkie Wzgórza Kiełczyńskie z najwyższym szczytem Szczytną. Szczytną Masyw Ślęży znajduje się 34 km na południowy zachód od Wrocławia. Od zachodu przylega do niego Równina Świdnicka, od północy i wschodu Równina Wrocławska, natomiast od południowego zachodu Kotlina Dzierżoniowska.

Geologia

Najstarszą skałą w Masywie Ślęży jest ciemnozielone gabro, pochodzące z orogenezy kaledońskiej sprzed około 350 milionów lat. Z gabra zbudowane są partie szczytowe i południowy stok Ślęży. W czasie następnej orogenezy hercyńskiej, przed około 250 milionami lat, wykrystalizowały się jasnoszare granity, a także w wyniku przeobrażenia starszych skał, uformowały się łupki krzemiankowe – amfibolity i serpentynity. Z występowaniem jasnozielonych serpentynitów związane są złoża magnezytu i nefrytu, eksploatowane w okolicy. Granit Ślęży zalega na północ od strefy gabra. Na północnym wschodzie przeważają amfibolity, na północnym zachodzie łupki, a Radunia, Wzgórza Oleszeńskie i okolice, aż po Jordanów Śląski, zbudowane są z serpentynitów. Najmłodsze alpejskie ruchy górotwórcze (sprzed 15-10 milionów lat) spowodowały oddzielenie Przedgórza od Sudetów i wyodrębnienie Masywu, którego trzon zachował się dzięki dużej odporności budujących go skał. Stąd pochodzi wyspowatość Masywu. W plejstocenie w erze kenozicznej Masyw Ślęży był dwukrotnie ogarnięty lądolodem skandynawskim, w zlodowaceniu południowopolskim (przed 480 – 430 tysiącami lat) i środkowopolskim (przed 240–180 tysiącami lat). Szczyt wystawał nad powierzchnię lodowca tylko około 100 m, w formie nunataka. Surowy klimat doprowadził do potrzaskania odsłoniętej skały i utworzenia wokół szczytu gołoborzy, obecnie porośniętych lasem. W trakcie topnienia lodu na spłaszczeniach pod szczytem pozostały czapy moreny, a na stokach terasy kemowe, utworzone z piasku składanego przez spływające wody. U podnóża pozostały po ustąpienia lodowca gliniaste osady moreny dennej, która zrównała dawniejsze zaklęsłości i przykryła grubym płaszczem starsze osady. Lokalnie, zwłaszcza od strony południowej, osadzone zostały utwory pylaste, na których utworzyły się żyzne gleby lessowe.

Klimat Masywu

Odrębność Klimatyczna regionu związana jest z jego wyniesieniem w stosunku do otaczających równin. Partie szczytowe mają średnie temperatury powietrza o około 1,5°C niższe od podnóża, o miesiąc dłuższą zimę i o trzy tygodnie krótsze lato. Wzniesienia Masywu wymuszają pionowe prądy powietrza, co sprzyja rozwojowi chmur i opadom. Szczyty gór otrzymują średnio o 150 mm opadów rocznie więcej niż równiny. Wyraźnie więcej jest tu burz, mgieł i silnych wiatrów. Stąd też pochodzi nazwa góry – od staropolskiego ślęg – mokry, wilgotny.

Flora i fauna

Skład tej roślinności kwalifikuje ją do regla dolnego, chociaż pewne zmiany spowodował człowiek. W drzewostanie lasu pokrywającego właściwie cały obszar Masywu przeważają świerki. Dużo jest drzew liściastych, głównie dęby i buki podchodzących pod sam bezleśny szczyt. Lokalnie rosną stare jawory, szczególnie dużo na Ślęży, las sosnowo-dębowy na Raduni, zaś na Wieżycy – lipy i jarząby brekinie, a także fragment starego bukowego lasu. W niższych partiach występują sporadycznie różnogatunkowe grądy, natomiast wzdłuż strumieni kępy olch i jesionów, tworzących zbiorowiska łęgowe oraz unikalne zespoły bagienno-torfowiskowe. Ze względu na specyficzny mikroklimat i podłoże, odnaleźć tu można wiele rzadkich okazów flory i fauny. Do roślin terenów górskich można zaliczyć występujące tu: kokoryczkę okółkową, dziki bez koralowy, przenęt purpurowy, różę alpejską czy lepiężnik biały. Z roślin typowych dla obszarów podgórskich i nizinnych występują tu pospolicie zawilec gajowy, marzanka wonna, tojeść gajowa. W wielu miejscach spotkać można borówczyska. Interesującą cechą flory Masywu jest obecność licznych suchorośli związanych głównie ze skałami serpentynitowymi i amfibolitowymi. Rosną tu miedzy innymi gorysz siny, leniec alpejski, pięciornik biały i skalny. Charakterystyczne jest występowanie, na południowo-wschodnich serpentynitowych wzniesieniach, czterech gatunków paproci związanych wyłącznie z tą skałą: zanokcicy serpentynowej, klinowatej, ciemnej, kończystej. Trzy pierwsze można spotkać w Polsce tylko w Górach Sowich, natomiast zanokcicę kończystą odkryto tylko w starym kamieniołomie na Gozniku. Dla ochrony rzadkich i endemicznych roślin, zabytków megalitycznych, a także dla zachowania specyficznego krajobrazu zaczęto tworzyć rezerwaty. Jako pierwszy w 1954 roku utworzony został rezerwat krajobrazowo-geologiczny Góra Ślęża, w którego skład wchodzą także tereny archeologiczne (łącznie 142,7 ha). Następnie w 1958 roku powstał rezerwat florystyczny Łąka Sulistrowicka. W tym samym roku powstał również rezerwat Góra Radunia rzadkie rośliny, jak i również nieźle zachowany wał kultowy. W latach siedemdziesiątych powstaje rezerwat archeologiczny w Będkowicach, a następnie rezerwat Skalna geologiczno krajobrazowy. Na końcu w roku 1988 dla ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych Masywu Ślęży stworzono Ślężański Park Krajobrazowy, obejmujący swym zasięgiem wszystkie wyżej wspomniane rezerwaty. Różnorodność środowiska przyrodniczego Masywu Ślęży sprzyja życiu wielu drobnych zwierząt bezkręgowych. Stwierdzono tu występowanie 72 gatunków ślimaków, 70 gatunków motyli dziennych, 360 gatunków pająków. Z większych ssaków żyją niewielkie ilości saren, lisów, dzików i jeleni, z mniejszych kuna leśna i tchórz, gryzonie reprezentują wiewiórki i popielice. U podnóży znajdują się kopalnie eksploatujące złoża granitu i magnezytu.

Dzieje regionu

Prehistoria

Człowiek w Masywie Ślęży pojawił się w plejstocenie, gdy północne części Polski pokrywały jeszcze resztki lądolodu. Z ocieplającym się klimatem, od południa zaczęły napływać luźne i nieliczne koczownicze grupy myśliwych i zbieraczy. Również w paleolicie (starsza epoka kamienna 10000–7000 lat p.n.e.) grupy takie pojawiały się tylko sporadycznie. Dopiero jednak z mezolitu (7000–4000 lat p.n.e.) pochodzą najstarsze szczątki szkieletów ludzkich, znalezione w Tyńcu nad Ślężą. W neolicie (młodsza epoka kamienna 4000–1800 lat p.n.e.) grupy łowców przechodzą stopniowo do osadnictwa i rolnictwa. Osiadły tryb życia pozwala na rozwijanie rzemiosła. Odnalezione w tych okolicach produkty garncarstwa swoimi ornamentami wskazują na występowanie kultury ceramiki wstęgowej. Na stokach Raduni rozpoczęto eksploatację serpentynitu (wyrób narzędzi), zaś w pobliskim Jordanowie nefrytu. Nefryt oprócz tutejszych złóż oraz koło Złotego Stoku występuje w Alpach, Skandynawii, Chinach i Nowej Zelandii. Ludność wydobywająca ten cenny minerał wytworzyła specyficzną kulturę, którą wyodrębniono i nazwano kulturą jordanowską. Narzędzia wytworzone tutaj wywożono daleko, być może i do Troi. Przez Jordanów przechodził szlak cynowy, wiodący z przedpola Alp do Azji Mniejszej. W epoce brązu (1800-700 lat p.n.e.) okolice Masywu Ślęży były już dość gęsto zasiedlone. U jego podnóża pojawiły się nowe osady w Sobótce i w Świątnikach. Ludność prócz rolnictw zajmowała się garncarstwem. Prawdopodobnie wtedy zaczął kształtować się ośrodek kultowy w Masywie, w którym Ślęża została poświęcona słońcu, zaś Radunia - księżycowi. Kultura unietycka około 1400 r. p.n.e. zaczęła przechodzić w przedłużycką, a ta po 200 – 300 latach w łużycką.

Celtowie

Plemiona Celtyckie wywarły duży wpływ na rozwój tutejszych plemion. Na początku okresu lateńskiego (400 lat p.n.e. – początek n.e.), plemiona celtyckie, wywodzące się z dorzecza Renu i Dunaju rozpoczęły kolonizację środkowej Europy. W IV w. p.n.e. jedno z plemion dotarło z Czech przez Bramę Kłodzką na środkowy Śląsk. Celtowie podbili część miejscowych rolniczych plemion i stworzyli własne państewko na żyznych glebach między Bystrzycą, a Nysą Kłodzką, na wzgórzach wznieśli warowne osady. Na wysokim poziomie postawili metalurgię (głównie żelaza), garncarstwo i szklarstwo. Rozpowszechnili takie wynalazki jak: koło, piece garncarskie, dymarki, żelazne sierpy i radlice, żarna rotacyjne. Wprowadzili do obiegu przywiezione ze sobą, a później wyrabiane na miejscu monety. Celtowie utrzymywali ożywione kontakty z Rzymem. Mogło się to przyczynić do utrwalenia szlaków handlowych wiodące ze Śląska przez Sudety i Morawy nad Morze Śródziemne. Już w II w. p.n.e. Celtowie stopili się z miejscową ludnością. Oryginalną pamiątką tego procesu jest nazwa grodu założonego przez Celtów. Podbite plemiona nazwały go Niemcy - Niemcza na oznaczenie grodu "niemych" to jest posługujących się nieznana mową. Również pierwotna nazwa Gór Sowich - Góry Iłowe wywodzi się prawdopodobnie od celtyckiego jil (złoto), jako że było ono tam przez Celtów wydobywane.

Czasy historyczne

Pod koniec X wieku Mieszko I włączył Śląsk do państwa Polan. W tym czasie ślężańskie kamieniołomy przeżywały rozkwit, zaś w Będkowicach i Strachowie powstały nowe osady. W czasie tak zwanej reakcji pogańskiej Ślęża jako ośrodek kultu pogańskiego stanowiła jedną z baz powstańczych. Baza została zniszczona, a Ślęża wraz z rozległymi włościami trafiła w ręce dziada Piotra Włostowica. Sam palatyn osadził w Górce (obecnie dzielnica Sobótki) kanoników regularnych zwanych augustianami. Aż do kasaty zakonów w Prusach w 1810 roku historia Masywu związana była z tym zakonem. Ślężański gród w 1294 bronił przejścia ku Wrocławiowi wojskom Wacława II. W [1343]] Bolko II Srogi kupił Sobótkę z przyległościami, w tym szczytem góry Ślęży dla zbudowania zamku w miejscu dawnego grodu. W latach wojen husyckich zamek na Ślęży był siedzibą wojsk powstańczych pod dowództwem Choldy. Dzięki poparciu ludności polskiej i sprzyjającym warunkom terenowym mogli się długo utrzymywać. Po zaciętych walkach z przeważajacymi siłami wojsk biskupa wrocławskiego i okolicznych miast husyci zostali zmuszeni do kapitulacji. Był on jednak honorowy i pokonani nie składając broni zostali odprowadzeni do czeskiej granicy. Zamek na szczycie został częściowo zburzony przez zwycięzców. Służył on potem rycerzom rabusiom. Nękani rozbojami, które rabowały karawany kupieckie, mieszczanie wrocławscy i świdniccy zdobyli zamek i zniszczyli go doszczętnie.

Turystyka

Teren Masywu Ślęży jest stosunkowo dobrze zagospodarowany pod względem turystycznym. Istnieje wiele wyznaczonych i oznakowanych pieszych szlaków turystycznych, w tym dwa szlaki archeologiczne (oznakowane stylizowanymi "dzikami" ślężańskimi). Wyznaczona jest także ścieżka rowerowa. Masyw Ślęży wraz ze swoimi osobliwościami, zabytkami, warunkami przyrodniczymi oraz z infrastrukturą turystyczną – schroniskami, punktami gastronomcznymi itp. – stanowi dogodne miejsce wypoczynku dla mieszkańców Wrocławia, Świdnicy czy Dzierżoniowa.

Zobacz też:

- Ślęża,
- Radunia,
- Wieżyca,
- Przedgórze Sudeckie,
- Sobótka Ślęży Masyw !

Dzierżoniów

Dzierżoniów to miasto w województwie dolnośląskim (dawne wałbrzyskie), położone w Kotlinie Dzierżoniowskiej u podnóża gór Sowich od południa i Masywu ślężańskiego od północy, nad rzeką Piławą, siedziba powiatu dzierżoniowskiego

Historia

- XII wiek prawdopodobne początki miasta.
- ok. 1159 wybudowanie kościoła św. Jerzego (prawdopodobnie za czasów księcia Bolesława Kędzierzawego).
- 13 lutego 1258 pierwsza pisemna wzmianka o Dzierżoniowie (wtedy Rychbach). Miasto jest już wtedy grodem z kościołem, murami obronnymi, podgrodziem i sukiennicami.
- 1290 miasto otrzymuje pieczęć przedstawiającą świętego Jerzego zabijającego smoka na tle murów miejskich - obecny herb miasta.
- 1291 miasto przechodzi pod władzę Bolka I Surowego - Piasta Świdnickiego.
- 1337 uniezależnienie się od księcia świdnicko-jaworskiego.
- 1338 przekazanie przez księcia Bolka II kościoła św. Jerzego zakonowi rycerskiemu joannitów.
- 1340 wybudowanie kościoła Niepokalanego Poczęcia NMP przez zakon joannitów.
- 1392 miasto przechodzi wraz z księstwem jaworsko-świdnickim do Korony Czeskiej.
- XVI wiek rozwój miasta jako ośrodka tkactwa.
- 1526 przejście pod zwierzchnictwo Habsburgów.
- 1618-1648 (wojna trzydziestoletnia) pożary, wyludnienie i upadek miasta.
- 1742 przejście pod panowanie Prus.
- 1790 spotkanie dyplomatów Prus, Szwecji, Anglii i Rzeczpospolitej.
- 1795-1798 wybudowanie kościoła NMP Matki Kościoła.
- 1780-1784 wyburzenie starych domów i budowa w ich miejscu jednopiętrowych domów kalenicowych.
- 1805 wybudowanie kaplicy grobowej Sadebecków.
- 1813 spotkanie króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III oraz cara Aleksandra I.
- 1945 8 maja wyzwolenie miasta przez wojska radzieckie.
- 1945 przejęcie od strony radzieckiej i uruchomienie Państwowej Fabryki Odbiorników Radiowych, późniejszych Zakładów Radiowych DIORA.
- 1946 zmiana nazwy miasta z Reichenbach na Dzierżoniów - na cześć ks. Jana Dzierżonia, sławnego pszczelarza.
- 1999 uzyskanie przez Urząd Miasta certyfikatu ISO 9002 (pierwsza jednostka samorządowa w Polsce z certyfikatem ISO 9002).

Warto zobaczyć

- Ratusz - wybudowany w XIII wieku jako dom handlowy i centrum kupieckie. Od 1337 siedziba władz miejskich. W latach 1972-1975 gruntownie przebudowany.
- Wieża ratuszowa - pozostałość po starym średniowiecznym ratuszu. Pełniła wtedy rolę strażnicy i punktu obronnego. Dziś jest punktem widokowym, skąd można podziwiać panoramę miasta i okolic.
- Kościół św. Jerzego - wybudowany początkowo jako drewniany, prawdopodobnie za czasów księcia Bolesława Kędzierzawego w 1159. W 1338 przekazany przez księcia Bolka II zakonowi rycerskiemu joannitów. Przebudowany na przełomie XV/XVI wieku.
- Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP - wybudowany w 1340 przez zakon joannitów.
- Kościół Maryi Matki Kościoła - klasycystyczny kościół wybudowany w latach 1795-1798 według projektu architekta K. G. Langhansa.
- Kościół Świętej Trójcy - wybudowany w XIII wieku jako kaplica cmentarna.
- Kaplica grobowa rodu Sadebecków - wzniesiona w 1805 przez patrycjuszowski ród Sadebecków, mająca postać rotundy.
- Mury obronne - wzniesione pod koniec XIII wieku na polecenie księcia Świdnickiego Bolka II. Wzmocnione basztami i półbasztami łupinowymi. Po wojnie husyckiej dobudowano mury wewnętrzne tworząc w ten sposób pas zieleni (międzymurze). W XVIII wieku częściowo zlikwidowane.

Gospodarka

Największe firmy to: Tailor, Technika Szpitalna i Technika Szpitalna bis, Dionar, Kamitech, Galwanizer, Hak-Hol, Diotech, Faro i S.I."Elektromet" oraz działające w Wałbrzyskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej INVEST-PARK podstrefa Dzierżoniów: Metzeler Automotive, Henkel Ceresit, Orion, Broen DZT, Libra, Ermosoga, Pamax, Domex.

Sport

W Dzierżoniowie funkcjonuje jeden basen kryty i jeden odkryty, dwa boiska piłkarskie. Działa piłkarski klub Lechia Dzierżoniów oraz klub piłki ręcznej Żagiew Dzierżoniów. Ten drugi w sezonie 2005/2006 walczy w II lidze.

Znane osoby związane z Dzierżoniowem

- Sylwester Chęciński - reżyser (m.in. trylogia filmowa "Sami swoi", "Nie ma mocnych" i "Kochaj albo rzuć"), absolwent I LO
- Zbigniew Cybulski - znany aktor, był uczniem dzierżoniowskiego I LO
- ks. Jan Dzierżon - patron miasta, sławny pszczelarz
- Katarzyna Glinka - aktorka, absolwentka II LO
- Adam Lizakowski - poeta, urodzony w Dzierżoniowie, absolwent I LO
- Ewa Tylecka - Miss Polonia 1995

Burmistrzowie Dzierżoniowa po 1989

- Andrzej Bartoszyński 1989 - 1991
- Jacek Adamczyk 1991 - 1993
- Leszek Tymcio 1993 - 1998
- Marek Nowakowski 1998 - 2002
- Marek Piorun 2002 - do teraz

Zobacz też

- Związek Miast Polskich
- bitwa pod Dzierżoniowem
- Lechia Dzierżoniów

Linki zewnętrzne

- [http://www.um.dzierzoniow.pl/ Strona internetowa Urzędu Miasta Dzierżoniów]
- [http://www.doba.pl/ doba.pl Internetowy informator Ziemi Dzierżoniowskiej]
- [http://www.edzierzoniow.pl/ Portal informacyjny Ziemi Dzierżoniowskiej]
- [http://www.naszlaku.pl/dane/prezent/_prez_gm/dzierzo/d1.htm Dzierżoniów na stronach Multimedialnej Polski]
- [http://dolnyslask.org/miasta/dzierz.html Dzierżoniów na stronie "Dolny Śląsk jakiego nie znacie"]
- [http://maps.google.com/maps?q=Dzier%C5%BConi%C3%B3w,+poland&t=k&hl=en Satelitarne zdjęcia Dzierżoniowa]
- [http://www.lechia.only.pl/ MZKS LECHIA Dzierżoniów] Lechia Dzierżoniów Kategoria:Miasta Polski Kategoria:Powiat dzierżoniowski Kategoria:Dolny Śląsk

Bielawa

Bielawa to miasto w województwie dolnośląskim, powiat dzierżoniowski.
Położone na Przedgórzu Sudeckim, w pobliżu Gór Sowich nad potokiem Bielawica. Na terenie miasta znajdują się Góra Parkowa (455 m n.p.m) i Łysa Góra (365 m n.p.m).

Historia

- pierwsza wzmianka w roku 1288
- dynamiczny rozwój od XVI wieku, związany z rozwojem tkactwa, budowa zamku w 1598 r.
- w XVIII wieku powstaje pierwsza manufaktura
- w roku 1844 wybuch powstania tkaczy (opisanego przez Gerharta Hauptmanna
- uzyskanie praw miejskich 1924

Przemysł

Rozwinięty głównie przemysł włókienniczy - (Zakłady Przemysłu Bawełnianego 'Bielbaw' oraz 'Bieltex') oraz elektrotechniczny - (Lincoln Electric Bester - producent spawarek).

Znane obiekty

Najbardziej znanymi obiektami są:
- Pływalnia Miejska "AQUARIUS"
- Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny - neogotycki, wzniesiony 1868 - 1876 wg projektu Alexisa Langera
- Kościół pw. Bożego Ciała
- Pałac Sandreckich
- Sztuczny zbiornik wodny "Sudety"

Sport i Turystyka

W Bielawie można znaleźć doskonałe warunki do odpoczynku, zarówno biernego jak i aktywnego. Doskonałe położenie, góry, las i woda to bielawskie atuty. Grafika:Bielawa Aquarius.jpg|Pływalnia Aquarius Grafika:Bielawa_zbiornik_Sudety.jpg|Zbiornik Sudety Grafika:Bielawa kościół wniebowzięcia 3.jpg|Neogotycki kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Linki zewnętrzne

- [http://www.doba.pl/ Najpopularniejszy serwis dotyczący Bielawy i Dzierżoniowa]
- [http://www.um.bielawa.pl/ Strona internetowa Urzędu Miasta Bielawa]
- [http://www.bielawa.pl/ Strona internetowa Miasta Bielawa] Kategoria:Powiat dzierżoniowski Kategoria:Dolny Śląsk

Mościsko

Mościsko to wieś w gminie Dzierżoniów, powiat dzierżoniowski, województwo dolnośląskie. Wieś położona jest wzdłuż drogi Dzierżoniów - Świdnica nad brzegiam rzeki Piławy. We wsi znajduje się jeden z najstarszych na Dolnym Ślasku jednonawowy kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela wzmiankowany po raz pierwszy w 1268. Kościół został przebudowany po pożarze w 1924 roku. Wewnątrz zachowały się kamienne tabernakulum z 1300, gotycki portal kamienny z XIV wieku, ołtarz główny z XVII wieku oraz polichromia z przełomu XIV/XV wieku. Z innych zabytków warto wymienić krzyż pokutny oraz dwór z 1811 roku. We wsi w czasie II wojny światowej funkcjonowała filia obozu koncentracyjnego "Gross-Rosen". kategoria:powiat dzierżoniowski

Kategoria:Dolny Śląsk

Kategoria:Śląsk

Cocina de Tuxtla Gutiérrez

Platos típicos

Durante la Feria de San Marcos y de Guadalupe, eran muy apetecidas las sopas de fiestas, así llamaban a las sopas de fideo y de pan que incluyen aceitunas, pasas, ciruela pasa, rebanadas de huevos duros, rebanadas de plátanos fritos y/o almendras, también se les incluían trocitos de mollejas e hígado. Otros platillos servidos en cualquier fiesta y celebración son: El cochito horneado, el estofado, la chanfaina, rebanadas de huevo duro aderezados con canela pulverizada, bolas de masa de maíz con chipilín, chicharrones con patashete y huevo en pipián, y puerco con chilmol y frijoles con chipilín más jocotes. Platos zoques muy conocido eran: El zispolá, caldo de vaca con rebanadas de col, garbanzos, rabos de cebolla y poco achiote; y el pux-xaxé, guiso con trocitos de las vísceras de vacas, aderezado con un mole hecho de tomate, chile bolita y masa de maíz. Al iniciar la temporada de lluvias, los hormigueros de arrieras se sobrepueblan de nuevas reinas (llamada cada una nucú) y abandonan sus hogares, rondando por varios lugares. Varios tuxtlecos todavía acostumbran recolectarlos y fritarlos; ya servidos en un plato o en una tortilla antes de enrollarla, se aderezan con jugo de limón. Durante el período lluvioso también se consumen los hongos comestibles (llamados moní por los tuxtlecos) con chilmol o huevos. Otros platillos caseros son: El ciguamonte de conejo o venado con cebolla, masa de maíz y epazote. El frijol con tasajo, con costilla o con chicharrón, y chilmol y chile. El niguijutí, a base de espinazo de puerco, mole hecho con tomate, chile bolita, masa y cebolla, al sacarlo del fuego se le agrega jugo de limón. La sopa de chipilín. La pepita con tasajo.

Bebidas típicas

Bebida común es el pozol blanco, masa de maíz mezclada con agua endulzada o sin endulzar. La elección de no endulzarlo es para tragar una pizca de sal y una rebanada de chile antes de beberlo (o tragar sal mezclada con polvo picante). Hay tuxtlecos que también prefieren prepararlo con masa fermentada y beberlo agrio. El pozol con cacao, se prepara con una masa de maíz mezclada con cacao triturado, achiote y canela. Esta masa se mezcla con agua endulzada o sin endulzar. Mientras se bebe se comen unos bocados llamados charamuzcas, miel de dedo, panela y otros caramelos tradicionales. Ambos pozoles el blanco y con cacao, se beben tradicionalmente en unas escudillas hechas de corteza de güira, llamadas bochis. El taxcalate, es un polvo de color rojizo hecho con maíz, tortillas, canela y cacao tostados y pulverizados, tal polvo se mezcla con agua endulzada. Varios tuxtlecos anteriormente acostumbraban agregarle frijoles sin freir a su atole agrio. El atole de Tashiagual, que es de masa de maíz remojado y martajado, se coce hasta adquirir un color pardo. Otras bebidas típicas son: Agua de chía, agua de tamarindo, tepache, atole de elote, champurrado, pinole y, horchata con semillas de melón y canela.

Bocadillos de maíz

Tostada tuxtleca, tamal de chipilin, tamal de bola, tamal de mole, tamal de verduras, Tamal de picadillo, tamal de cambray, tamal de toro pinto y picte de elote.

Dulces típicos

Puxinú, suspiro, nuégado, chimbo, garbanzo, gaznate, tortadita, empanizado, yumí cocido, dulce de coyol, dulce de jocote, dulce de cupapé, dulce de mango, dulce de mezquite, dulce de guanábana, dulce de guanábana, dulce de chilacayote, dulce de calabaza, dulce de pepita de calabaza y miel de panela, hostia, oblea de mejido, melcocha de cacahuate y caramelo de panela.

- Gastronomía mexicana
- Gastronomía
- Tuxtla Gutiérrez Categoría: Gastronomía

gry cheap tickets venice luxury hotels tekst Malaga accommodation

:: RELATED NEWS ::

Comté de Västmanland
Västmanland Le comté de Västmanland (Västmanlands Län en suédois) est un comté suédois situé dans le centre du pays. Il est voisin des comtés de Södermanland, Örebro, Dalarna et Pokémons. Ils sont répartis en trois générations :
- La génération chromatique
- La génération métallique
- La génération des gemmes

Pokémons de la génération chromatique (rouge/bleu/jaune)

Pokémons de la génération métallique (or/argent/crystal)

Pokémon de la génération des gemmes (rubis/saphir)

Pokémons de la génération des gemmes précieux (diamant et perle, sur DS)

Lien externe

[http://sapphiretrans.free.f

Bramans
Catégorie:Commune de la Savoie Bramans est un village de la Haute Maurienne en Savoie, France, en bordure de la frontière italienne, campé sur l’antique voie romaine qui franchissait le Petit Mont-Cenis et le col Clappier. Sa situation, face au Pa

Louis Cordonnier
Louis Marie Cordonnier (1854-1940), architecte de la région Nord-Pas-de-Calais qui a construit et restauré de nombreux édifices tels que :
- le Palais de la Paix à La Haye, Pays-Bas, siège de la Cour permanente d'arbitrage et la Cour internationale de justice;
- l’Opéra de Lille, de style Mammifères Altongulés, ce qui siginifie qu'ils possèdent un nombre pair de doigts aux pattes postérieures. Ils regroupent les Siréniens et les Proboscidiens. Leur principale caractéristique est de posséder des orbites

Thalassothérapie
Les Etablissements thermaux offrent (aussi) des soins non médicalisés (de confort)appelés souvent « remise en forme » Les Etablissements de Thalassothérapie pratiquent l'hydrothérapie en utilisant l'eau de mer uniquement

Voir aussi

Balnéothérapie Catégorie:Eau Catégorie:Médecine